De laatste loodjes....

wegen inderdaad het zwaarst. Nadat we zo'n 1.200 km in 15 uur hadden afgelegd (Krakau- Apeldoorn) hebben we 4 uur gedaan over de laatste 80 km (Apeldoorn-Amsterdam) en waren we uiteindelijk genoodzaakt om de nachttrein vanuit Utrecht naar huis te nemen.

De laatste paar dagen van de vakantie hebben we dus in Krakau doorgebracht. Vorige keer melden we al hoe we de grens waren overgestoken en dat we naar Auschwitz wilden. Auschwitz was zeer indrukwekkend! Vooral Auschwitz-Birkenau (het eigenlijke vernietingskamp) maakte veel indruk. Oa door zijn afmetingen. Er waren erg goede exposities die het totale kampleven belichten.

Onze laatste dag hebben we het wat lichter gehouden en vooral door Krakau gezworven. Onder andere de oude Joodse wijk, het ghetto, Oskar Schindler's fabriek en de oude stad bekeken.

Zaterdag hebben we dan al onze spullen opgepakt en zijn we naar huis gelift. Natuurlijk stonden we in het begin verkeerd maar iemand was zo aardig om ons even naar het begin van de tolweg te rijden. Daar hadden we zo een lift van een vrachtwagen (Josine moest zich alleen ff verstoppen bij een controle, ze mogen nl maar 1 pers. meenemen) die ons zo naar de grens met Duitsland reed. Daar hadden we wederom een goede lift te pakken, helemaal naar Hannover. Vanaf daar ging het wat minder. Tijdje op Hannover gestaan, totdat 2 duitsers besloten dat wij wel opgepropt in hun auto konden (en zelf ook nog een koelbox op schoot) en voor ons wilden omrijden naar Osnabruck. Daar weer een lift van een vrachtwagen gekregen totaan Apeldoorn. Daar stokten de liften helaas, niemand maar dan ook niemand ging richting Amsterdam. Na zo'n 2 uur wachten vonden we dan toch nog iemand die naar Utrecht ging. Daar maar ingestapt en ons op het station laten afzetten waar de nachttrein en de nachtbus naar huis terug namen. Uiteindleijk waren we iets na vijven in de ochtend thuis (om 9.30 uit Krakau vertrokken).

We hebben het echt super gehad. Oost-Europa is echt heel leuk en mooi, hadden we niet verwacht. Ook het liften ging goed, gaan we zeker nog een keer doen. Nu weer even terug in het dagelijks leven, al is dat maar voor eventjes met Lowlands (Josine) en nog een weekje liften (Justin samen met Ruben) voor de boeg.

Sovjet Rules

De afgelopen 10 dagen hebben wij door 2 voormalige Sovjet-republieken rond mogen dwalen. Ondanks dat de USSR al een jaar of 17 gevallen is, merk je toch nog dat Moldavie en Oekraine ooit tot de USSR behoorden. Het begint al als je met de trein van Roemenie naar Moldavie gaat. Op de grens moeten nl de wielen van het treinstel verwisselt (!!!) worden. Dit gebeurt terwijl je er nog in zit. Veel merk je er niet van, tenminste wij lagen te tukken en af en toe hoor je wat gedreun. De reden achter deze wissel is dat het spoor een andere afmeting heeft in de voormalige USSR. Dit om een eventuele invasie vanuit het westen te vertragen (alsof dat alleen per trein kon). Een ander overblijfsel uit de Sovjettijd zie je vooral in de Oekraine, of eigenljik zie je vooral niet. Of je nu in de bus of in de trein zit, je ziet niks van het voorbijschietende landschap. Het enige wat je ziet is bomen. Reden: zodat men geen politiekgevoelige dingen kon zien. Maakt het reizen een beetje saai, maar toch blijf je opletten voor die ene glimps vn het landschap. En vooral in de grensstreek met Moldavie mag dat er zijn. Als laatste overblijfsel mochten we in de Oekraine kennis maken met de Sovjetwerkmentaliteit. Geweldig! Je doet precies waarvoro je bent en verder niet. En als jij dus geen kaartjes aan buitenlanders verkoopt dan verkoop je die ook niet. Ook niet als er voor de ene kassa een superrij staat en voor de andere kassa niemand. Zo werden wij in het station van Lviv van hot naar her gestuurd omdat niemand de verantwoordelijkheid wilde nemen... uiteindelijk zijn we maar met de bus richting Krakau gegaan.

Maar goed, wat hebben we de afgelopen 10 dagen in Sovjetland gedaan. Zoals gezegd begonnen we in Chisnau, Moldavie. Hier hadden we het voorrecht om in een echte Sovjetflat (lees 20 in een dozijn) flat te slapen in een buitenwijk. Compleet met slecht trappenhuis en vodka drinkende mannetjes op straat. Moldavie schijnt het armste land van Europa te zijn, maar dit merk je alleen aan kleine dingen. Als je afgaat op de straten van Chisnau zou je je toch echt in een rijk land wanen. Wat een dure auto's. We hebben maar niet gevraagd hoe dat kan... Vooral op het platteland (iedereen nog aan de waterput) en op de markt (weinig keus) valt de armoede op. In Moldavie een grotklooster bezocht en in het noorden een fort. Hier hadden ze ook last gehad van de overstroming. De rivier de Dnister stond nog ongeveer anderhalve meter hoger dan normaal. En dan was hij al gezakt. Vanuit Noord-Moldavie zijn we de Oekraine in gegaan. Hier hebben we onder andere Kamnayets en Lviv bezocht. Beide zeer mooie steden. Ook zijn we nog naar een joodse Shethl geweest, Medzhybizh. Voor WOII bestond dit dorpje voor 90% uit joodse inwoners. Na de inval in de Oekraine zijn hier in een nacht 3500 mensen vermoord. Onvoorstelbaar. Nu is het vooral een boerendorp waar wij een beetje de indruk vn het platteland kregen.

Vanuit Lviv zijn wij vandaag dus per bus naar de grens met Polen vertrokken. Ondanks dat deze grens nu een buitengrens van de EU is, laat de controle te wensen over. Wij zaten in de bus met een smokkelaar. Wij zagen hem vlak voor de grens wat pakketjes verstoppen in de bus. We denken geld, maar zijn niet zeker. Ondanks dat deze zeer provosorisch verstopt waren en hij zich zeer opvallend gedroeg, werd hij er toch niet uitgepikt en werd het niet gevonden. Althans voorzover wij konden zien. Tijdens de paspoortcontrole om Polen in te komen zijn wij nl de bus uit gestapt om op een snellere manier Polen in te komen. We stonden nl al een hele tijd te wachten tot de paspoorten gecontroleerd werden.
Nu zijn we dus in Krakau waar we de laatste dagen van onze vakantie gaan doorbrengen. Morgen gaan we richting Oswiecim. Inderdaad Auschwitz. Zaterdagochtend willen we dan weer naar huis gaan liften.