Balkan beats - deel 3

Inmiddels zijn we weer thuis, na ongeveer 7.000 km gereden te hebben. Ons laatste bericht was vanuit het zuiden van Albanie. Vanuit daar zijn we via Macedonie (want de wegen zijn daar een stuk beter) naar Kosovo gegaan. Kosovo binnenkomen was op het kopen van een autoverzekering na (want ze zijn nog niet aangesloten bij het groene kaartsysteem) geen enkel probleem. Omdat Kosovo niet al te groot is, besloten we vanuit Pristina het land te gaan verkennen. Na de oorlog in 1999 heeft Kosovo zich in 2008 echt uitgeroepen tot een onafhankelijk land. Het is dus het jongste land van Europa. Pristina zelf is niet al te veel aan, echt een provinciestad die opeens hoofdstad is geworden. En het eerste stuk van Kosovo beloofde ook niet veel goeds. Het was alsof we over een grote autoboulevard reden. Dit was echter gezichtsbedrog, want toen we eenmaal het land gingen rondrijden bleek het een enorm mooi land te zijn.
Vanuit Pristina zijn we naar Prizren gereden. Onderweg zijn we nog een aantal Kfor (die er nog steeds zit) bases tegengekomen en ook kom je aardig wat legerauto's tegen van Kfor (de Navo troepenmacht). In Prizren bleek een documentaire festival aan de gang te zijn en hebben we in een bioscoop uit Tito's tijdperk (compleet met houten klapstoeltjes) een enorm interessante docu gezien over hoe zowel de serviers als de albanezen aankijken tegen de onafhankelijkheid. Indien je ergens 'Two summers in Kosovo' kan kijken, zeker doen!!! Uit deze docu blijkt dat er onderhuids nog veel spanning heerst. En dat merkten we ook wel de volgende dag. Toen gingen we nl wat servische enclaves bezoeken. Als eerste stond Granica op het programma. Hier ligt een orthodox klooster wat nog steeds beschermd wordt door prikkeldraad en Zweedse soldaten. Na Granica zijn we naar Mitrovica gereden. Dit is een stad in het noorden van Kosovo met een enorme servische aanwezigheid. De Albaneze wonen ten zuiden van de rivier en de Serviers ten noorden. En er tussenin ligt een brug die door Kfor wordt bewaakt. Je kan er wel overheen, maar bijna niemand maakt hier gebruik van. En beide stadsdelen zijn een wereld van verschil. IN het Albanese deel heerst een opgewekte stemming, zie je veel mensen op terrasjes zitten en merk je eigenlijk niks van de situatie. Als je dan de brug overgaat, is alles ineens anders. De letters (het cyrilisch), de nummerplaten (zijn gewoon nog servisch ipv kosovo), het geld (je kan niet met de euro betalen zoals in de rest van Kosovo maar moet met de dinar), de politici die je aankijken vanaf de aanplakbiljetten (servisch) en de sfeer op straat (veel bedrukter). Echt heel raar.
Vanuit Mitrovica zijn we nog een orthodox klooster gaan bezoeken. Het Decani klooster ligt in Albanees gebied en is superzwaar bewaakt. Waar we na Granica en Mitrovica het idee hadden dat de spanningen wel aan het afnemen waren, want de bewaking van Kfor was bijna niet meer aanwezig, kregen we na het bezoeken van dit klooster een heel ander idee. We moesten 2 Kfor checkpoints langs en onze paspoorten inleveren bij de poort. Het klooster zelf is echt een oase van rust en supermooi, maar het was vooral indrukwekkend om te zien hoe de kloosterlingen moeten leven in een vijandig gebied.

Vanuit Kosovo zijn we via Montenegro naar Servie gereden. Deze omweg was nodig omdat Servie Kosovo nog steeds niet erkend en ziet als Servisch grondgebied. Dit zou problemen kunnen geven bij het verlaten van SErvie, want dan vinden ze dat je illegaal Servie bent binnengekomen omdat je vanuit een ander land Kosovo bent binnengekomen. Nog steeds waren ze niet heel blij met ons bezoek aan Kosovo. De grenswachten werden super chagerijnig bij het zien van onze stempels van Kosovo en we hebben nu ook 2 grote stempels erdoorheen staan met daarop : ANNULE.
Servie zelf hebben we maar 2 nachten doorgebracht. Omdat we op een camping aan de grens met Bosnie zaten, besloten we toch weer Bosnie in te gaan om nog iets meer te zien van Bosnie. We zaten in de buurt van Sebrenica en hebben dit dus ook bezocht. Het dorpje zelf is niet veel aan te zien, maar 6 km verderop in Potocari is een enorme begraafplaats waar alle (gevonden) slachtoffers van de genocide liggen. Dit is in de buurt van het VN compound waar Dutchbat zat. AFgelopen 11 juli (toen wij bezig waren met de WK finale) zijn er weer mensen begraven die afgelopen tijd in massagraven zijn gevonden. Het voelde heel beklemmend en raar om daar rond te lopen. Vooral ook omdat we ons allebei nog de beelden van juli 1995 konden herinneren. Het is een inmense begraafplaats en in het midden zijn alle namen opgenomen van alle 8000 slachtoffers. Na dit bezoek waren we allebei ook wel behoorlijk down. En was het tijd voor iets anders. Nl een heel stuk autorijden naar centraal Bosnie, waar we in Jajce 2 nachten hebben gezeten op de meest luxe camping van de hele vakantie (eigenlijk zoals alle campings hier zijn).

Na Jajce zat het er echt op en zijn we in 2 dagen teruggereden naar Nederland. Maar niet zonder nog een keer te zijn aangehouden in Bosnie. Het is daar superonduidelijk hoe hard je mag rijden, maar 80 is toch echt niet te hard... toch werden we weer aangehouden en wilde de politie geld zien. Door ons van de domme te houden en om een proces verbaal te vragen hebben we uiteindelijk niks hoeven te betalen. Dit was de 4e keer dat we werden aangehouden en geen enkele keer hebben we een boete hoeven te betalen (2 keer om te 'hard' rijden en 2 keer om lichten). Nette score dachten we zo!

Maar goed, nu zijn we weer thuis. Alles is inmiddels uitgepakt en de foto's volgen snel!

Balkan beats - Volume 2

Albanie, een hele andere wereld dan tot nu toe. Al direct bij de grensovergang merkten dat we in een ander land waren. Tot 1991 is Albanie een totaal gesloten land geweest, met een geheel eigen vorm van communisme (zowel met de USSR en China werd gebroken omdat die teveel kapitalisitisch werden). En een zeer harde dictatuur. Zo zijn door het hele land bunkertjes te vinden, omdat Hoxha (de dictator) dacht dat Albanie wel eens aangevallen kon worden. Deze bunkertjes (voor ongeveer 2 personen) vind je op de meest vreemde plaatsen, het strand, bovenop een heuvel, aan een rivier, etc.
Ook waren er tot 1991 maar ongeveer 2000 auto's in het land. Daar merk je nu niets meer van. Paard en wagen zijn bijna uitgestorven. Als je erbij wilt horen (een echte Albanees wilt zijn) dan moet je wel een mercedes hebben...
De wegen laten trouwens af en toe aardig te wensen over en er valt geen touw aan vast te knopen. Sommige A-wegen (althans op de kaart) zijn superslecht en b-wegen zijn opeens prima te rijden. Gelukkig zijn de afstanden niet al te groot en wij zijn al van noord naar zuid gecrosst (waren bijna in Griekenland). Verder merken we niet echt dat we in een moslimland zijn. Het is wel een beetje een mannenmaatschappij maar de vrouwen doen vrolijk mee. We zitten nu in Gjirokastra, een stadje in het zuiden. Eigenlijk zijn we al met de terugweg begonnen, want vanaf nu gaan we alleen nog maar noordwaarts.

Next stop: Kosovo

Balkan beats volume 1

We zijn na heel wat omzwervingen in Montenegro aangekomen, om precies te zijn in Kotor. Dit plaatsje ligt aan de kust en is heel lang in handen geweest van Venetie. En dat is wel te zien. Een echt fort met veel nauwe straatjes. Nu is het vooral een plek voor de jetset van de Balkan (en daarbuiten). Wel een enorme verandering met de afgelopen dagen die we voornamelijk in de bergen van bosnie en montenegro hebben doorgebracht. We hebben achtereenvolgens 3 nationale parken bezocht. Waar we in Dormitor park ook hebben gewandeld. Dit was een wandeling van 6 uur (heen en terug) naar een grot op 2300 meter (we begonnen op 1400) waarin allemaal ijspilaren stonden. Helaas waren we net te laat om de zon er nog op te zien schijnen (het was toch zwaarder dan we dachten).

Maar laten we even bij het begin beginnen. Ondanks (of was het dankzij) een enorme kater op maandagochtend zijn we rond een uur of 11 weggereden. We moesten nl ook nog even langs Weesp om de juiste dopsleutel voor onze wielen op te halen. De eerste dag zijn we tot tussen Munchen en Salzburg gekomen waar we bij een raststatte hebben geslapen.
De volgende dag zijn we via een aantal bergpassen naar Ljubljana gereden. Hierbij zaten stukken van 18.5%. Daarbij kwamen we ook langs 'geheime' bunkers van oostenrijk die tot 2005 zijn gebruikt om Oostenrijk te beschermen tegen wat voor invasie dan ook (zowel van de communisten als van de navo). Toen bleek dat de dopsleutel al goed van pas kwam, want de eerste lekke band was een feit. In Kroatie hebben we nieuwe banden gekocht om herhaling hopelijk te voorkomen.

Via Ljubljana en de b-wegen van Slovenie zijn we aangekomen in Kroatie, waar we een aantal dagen aan de kust hebben doorgebracht. Oa in Zadar en Trogir. Hiervandaan zijn we doorgegaan naar Bosnie.
Als je denkt aan Bosnie, dan denk je aan de verschrikkelijke oorlog van 1992 tot 1995. Wij tenminste wel. Maar Bosnie is veel meer dan dat. Er zijn inderdaad veel sporen te vinden van deze oorlog. Vooral als je langs het oude front rijdt. Veel kapotgeschoten huizen, die nog steeds niet opgebouwd zijn, kogelgaten in andere huizen en mijnen in veel gebieden. Maar Bosnie is ook supermooi!! Via Mostar, met zijn bekende brug, zijn we naar Sarajevo gegaan. Sarajevo is vooral bekend van het beleg van 1992-1995. Maar ook van Principe, die het startschot gaf voor de eerste wereldoorlog. En natuurlijk de Olympische Spelen in 1984 (de winterspelen). Verder heeft het vooral een erg mooie Ottomaanse stad en een deel Oostenrijks-Hongaars.

Vanuit Sarajevo zijn we naar de bergen bij Foca gereden. Dit ligt in de Republik Sprska (het servische deel van BiH).

Tot in Albanie!

Met de camper naar de Balkan

Nog 2 weken en dan is het zo ver! Dan gaan we met onze eigen mini-camper vier weken rondtouren op de Balkan. Op dit moment zijn we bezig met de laatste voorbereidingen. Vorig weekend hebben we de camper helemaal afgemaakt, hij heeft nu zelfs een tafeltje! Op wat kleine dingetjes na (extra pootjes onder de tafel en ons hoofdeinde) is hij helemaal klaar. De komende twee weken moeten we de inventaris nog wat uitbreiden en dan kunnen we gaan! Ik heb er iig al heel veel zin in.