Balkan beats - Volume 2

Albanie, een hele andere wereld dan tot nu toe. Al direct bij de grensovergang merkten dat we in een ander land waren. Tot 1991 is Albanie een totaal gesloten land geweest, met een geheel eigen vorm van communisme (zowel met de USSR en China werd gebroken omdat die teveel kapitalisitisch werden). En een zeer harde dictatuur. Zo zijn door het hele land bunkertjes te vinden, omdat Hoxha (de dictator) dacht dat Albanie wel eens aangevallen kon worden. Deze bunkertjes (voor ongeveer 2 personen) vind je op de meest vreemde plaatsen, het strand, bovenop een heuvel, aan een rivier, etc.
Ook waren er tot 1991 maar ongeveer 2000 auto's in het land. Daar merk je nu niets meer van. Paard en wagen zijn bijna uitgestorven. Als je erbij wilt horen (een echte Albanees wilt zijn) dan moet je wel een mercedes hebben...
De wegen laten trouwens af en toe aardig te wensen over en er valt geen touw aan vast te knopen. Sommige A-wegen (althans op de kaart) zijn superslecht en b-wegen zijn opeens prima te rijden. Gelukkig zijn de afstanden niet al te groot en wij zijn al van noord naar zuid gecrosst (waren bijna in Griekenland). Verder merken we niet echt dat we in een moslimland zijn. Het is wel een beetje een mannenmaatschappij maar de vrouwen doen vrolijk mee. We zitten nu in Gjirokastra, een stadje in het zuiden. Eigenlijk zijn we al met de terugweg begonnen, want vanaf nu gaan we alleen nog maar noordwaarts.

Next stop: Kosovo