Balkan beats - deel 3

Inmiddels zijn we weer thuis, na ongeveer 7.000 km gereden te hebben. Ons laatste bericht was vanuit het zuiden van Albanie. Vanuit daar zijn we via Macedonie (want de wegen zijn daar een stuk beter) naar Kosovo gegaan. Kosovo binnenkomen was op het kopen van een autoverzekering na (want ze zijn nog niet aangesloten bij het groene kaartsysteem) geen enkel probleem. Omdat Kosovo niet al te groot is, besloten we vanuit Pristina het land te gaan verkennen. Na de oorlog in 1999 heeft Kosovo zich in 2008 echt uitgeroepen tot een onafhankelijk land. Het is dus het jongste land van Europa. Pristina zelf is niet al te veel aan, echt een provinciestad die opeens hoofdstad is geworden. En het eerste stuk van Kosovo beloofde ook niet veel goeds. Het was alsof we over een grote autoboulevard reden. Dit was echter gezichtsbedrog, want toen we eenmaal het land gingen rondrijden bleek het een enorm mooi land te zijn.
Vanuit Pristina zijn we naar Prizren gereden. Onderweg zijn we nog een aantal Kfor (die er nog steeds zit) bases tegengekomen en ook kom je aardig wat legerauto's tegen van Kfor (de Navo troepenmacht). In Prizren bleek een documentaire festival aan de gang te zijn en hebben we in een bioscoop uit Tito's tijdperk (compleet met houten klapstoeltjes) een enorm interessante docu gezien over hoe zowel de serviers als de albanezen aankijken tegen de onafhankelijkheid. Indien je ergens 'Two summers in Kosovo' kan kijken, zeker doen!!! Uit deze docu blijkt dat er onderhuids nog veel spanning heerst. En dat merkten we ook wel de volgende dag. Toen gingen we nl wat servische enclaves bezoeken. Als eerste stond Granica op het programma. Hier ligt een orthodox klooster wat nog steeds beschermd wordt door prikkeldraad en Zweedse soldaten. Na Granica zijn we naar Mitrovica gereden. Dit is een stad in het noorden van Kosovo met een enorme servische aanwezigheid. De Albaneze wonen ten zuiden van de rivier en de Serviers ten noorden. En er tussenin ligt een brug die door Kfor wordt bewaakt. Je kan er wel overheen, maar bijna niemand maakt hier gebruik van. En beide stadsdelen zijn een wereld van verschil. IN het Albanese deel heerst een opgewekte stemming, zie je veel mensen op terrasjes zitten en merk je eigenlijk niks van de situatie. Als je dan de brug overgaat, is alles ineens anders. De letters (het cyrilisch), de nummerplaten (zijn gewoon nog servisch ipv kosovo), het geld (je kan niet met de euro betalen zoals in de rest van Kosovo maar moet met de dinar), de politici die je aankijken vanaf de aanplakbiljetten (servisch) en de sfeer op straat (veel bedrukter). Echt heel raar.
Vanuit Mitrovica zijn we nog een orthodox klooster gaan bezoeken. Het Decani klooster ligt in Albanees gebied en is superzwaar bewaakt. Waar we na Granica en Mitrovica het idee hadden dat de spanningen wel aan het afnemen waren, want de bewaking van Kfor was bijna niet meer aanwezig, kregen we na het bezoeken van dit klooster een heel ander idee. We moesten 2 Kfor checkpoints langs en onze paspoorten inleveren bij de poort. Het klooster zelf is echt een oase van rust en supermooi, maar het was vooral indrukwekkend om te zien hoe de kloosterlingen moeten leven in een vijandig gebied.

Vanuit Kosovo zijn we via Montenegro naar Servie gereden. Deze omweg was nodig omdat Servie Kosovo nog steeds niet erkend en ziet als Servisch grondgebied. Dit zou problemen kunnen geven bij het verlaten van SErvie, want dan vinden ze dat je illegaal Servie bent binnengekomen omdat je vanuit een ander land Kosovo bent binnengekomen. Nog steeds waren ze niet heel blij met ons bezoek aan Kosovo. De grenswachten werden super chagerijnig bij het zien van onze stempels van Kosovo en we hebben nu ook 2 grote stempels erdoorheen staan met daarop : ANNULE.
Servie zelf hebben we maar 2 nachten doorgebracht. Omdat we op een camping aan de grens met Bosnie zaten, besloten we toch weer Bosnie in te gaan om nog iets meer te zien van Bosnie. We zaten in de buurt van Sebrenica en hebben dit dus ook bezocht. Het dorpje zelf is niet veel aan te zien, maar 6 km verderop in Potocari is een enorme begraafplaats waar alle (gevonden) slachtoffers van de genocide liggen. Dit is in de buurt van het VN compound waar Dutchbat zat. AFgelopen 11 juli (toen wij bezig waren met de WK finale) zijn er weer mensen begraven die afgelopen tijd in massagraven zijn gevonden. Het voelde heel beklemmend en raar om daar rond te lopen. Vooral ook omdat we ons allebei nog de beelden van juli 1995 konden herinneren. Het is een inmense begraafplaats en in het midden zijn alle namen opgenomen van alle 8000 slachtoffers. Na dit bezoek waren we allebei ook wel behoorlijk down. En was het tijd voor iets anders. Nl een heel stuk autorijden naar centraal Bosnie, waar we in Jajce 2 nachten hebben gezeten op de meest luxe camping van de hele vakantie (eigenlijk zoals alle campings hier zijn).

Na Jajce zat het er echt op en zijn we in 2 dagen teruggereden naar Nederland. Maar niet zonder nog een keer te zijn aangehouden in Bosnie. Het is daar superonduidelijk hoe hard je mag rijden, maar 80 is toch echt niet te hard... toch werden we weer aangehouden en wilde de politie geld zien. Door ons van de domme te houden en om een proces verbaal te vragen hebben we uiteindelijk niks hoeven te betalen. Dit was de 4e keer dat we werden aangehouden en geen enkele keer hebben we een boete hoeven te betalen (2 keer om te 'hard' rijden en 2 keer om lichten). Nette score dachten we zo!

Maar goed, nu zijn we weer thuis. Alles is inmiddels uitgepakt en de foto's volgen snel!